AQUA VEGA AKVARYUM

Minik Yıldızlar'la daha geçenlerde Sammy'nin Maceraları'nda Sammy ve arkadaşlarının dev akvaryumdan kurtarılış hikayelerini izlemiştik. Bugün de akvaryumda yaşatılan balıkları görmeye gittik. Evet çok ciddi dersler almışım(!)

İşte çocuklar n'apabilir ki, baş nereye kuyruk oraya...

Baş böyleyse diyeceksiniz, demeyin...

N'apim çocuklar seviyor diycem,

Ankara'da yer vardı da biz mi götürmedik diycem,

Ama çok eğlendiler diycem,

diycem diycem diyemiyorum, en iyisi susayım...

HANİMİŞ: Fotoğraflarda çocuklar "peyniiiiiiiiiiiir" diye nara attıkları için ağızları bir kaplan kadar açık görülmektedir:))

HANİMİŞ: Türkiye'nin en büyük, Avrupa'nın ikinci büyük akvaryumu aynı zamanda Türkiye'deki akvaryumların en boş olanı. Ya da biz gittiğimizde balıklar yıllık izinlerini kullanıyorlardı.

Ömer Dinçer gibi düşünen öğretmen oldum ben!

Ben göreve başladım eğitimde reform yapıldı; 4+4+4  sistemine geçildi malum. 

Herkesin merakta olduğu; program ne olacak, müfredat ne olacak, sınıflar kaç kişi olacak, o ne olacak, bu ne olacak, şu ne olacak... diye mütemadiyen uzay boşluğunu soru ile doldurduğu bir dönem vardı hani. İşte o zamandan benim aklımda kalan sadece ve sadece ne yapacağını şaşırmış öğretmenimin 3 aylık uyum programını gördükten sonra söyledikleri:

“5 taş oynat” diyor, 

“Ee alan yok” dediğinde de 

“Kartla oynat” diyorlar. 

Hem gülmüş, hem üzülmüş, hem de düşünmüştüm. 5 taş nasıl kartla oynanır ya hu?! Bendeki zeka buna yetmeyince; "vah vah" çekip  "Milletimin başına bir de öğretmen oldum" diye üzülmüştüm. Bana verilen zavallı yavrular 5 taş oynayamayacaklardı; zira öğretmenleri bu işi kartla oynatma becerisine sahip değildi. Acaba kartları buruşturup taş gibi mi yapın demek istemişlerdi? Çözemedim valla; on iki yılı ana sınıfında çocuklarla 1 ila 9 arasındaki sayılarla arttırma ve eksiltme yaparak geçirirsen olacağı bu! (Bir öğrencim "Öğretmenim ben sınıfımı geçiyorum ama sen hiç geçemiyorsun" demişti oysa ki zamanında, da ben duruma uyanamamışım...)

Neyse efendim ben göreve başladım. Yok'un hakikaten "yok" olduğu bir sınıftayım. (Doldurursun dediler, yavaş yavaş dolduruyoruz çok şükür ama bugünkü mevzumuz bu değil) Ne zaman bir eksikle karşılaşsam 5 taş geliyor aklıma. Şimdi diyorum Ömer Dinçer olsaydı burada, nasıl çözerdi bu durumu?!

Hah işte günlerden bir gün, bir yokmuş bir varmış okulunun birinde öğretmenin çocuklardaki motor becerileri desteklemesi gerekiyormuş. Nedir bu motor beceri diyecek olursan sevgili okur; kimine göre basit kimine göre zor iş.  Şöyle ki: Ayakta durma, yürüme, koşma, zıplama, sıçrama, merdiven çıkma-inme, dengede durma, yuvarlanma, takla atma...

Bunların çoğunu alet-edevat olmadan yapıyorsun-yaptırıyorsun da, merdiven inme-çıkmayı nasıl yapacağız ya hu?! Hemen başladım sevgili bakanımız gibi düşünmeye. Veeee işte sonuç:

Ekmek yoksa pasta yiyin!
5 taş için taşın yoksa kartla oynat!
Tırmanma merdivenin yoksa inşaat merdiveni kullan!
Yıl 2012, severim seni!

HANİMİŞ: Yalnız çocuklar için tam bir eğlenceydi, bu bebelere her şey oyun zati :))

Minikler mimikleri öğrendi.

Bu aile katılımı çalışmamızı yapalı epey oldu. Hem eve göndermede, hem sanal panoya asmada niyeyse epeyce geciktim. Buradan başlayalım önce, bakalım nedensizliğin bacağını kırabilecek miyim?!

Sahi siz bugün kendinizi nasıl hissediyorsunuz?

Bize bunu konuşmadan, sadece mimiklerinizle gösterebilir misiniz?

Bizim minikler yapabiliyor, ona göre...

Bana kafayı ver, gerisini ben hallederim çalışması

Kendi çocuklarının yaptıklarını bu kadar beğenen bir öğretmen var mıdır bilemiycem ama, bu minnakların yaptıklarına bayılıyorum ben.  Evet efendim yine seyret seyret şükret tablolarıyla karşımızdalar!

Yavaş yavaş kafadan kollu-bacaklı dönemi de geride kalıyor. Boyundur, gövdedir artık çizilmeye başlandı.

Ben de şıngır mıngır gülümseyen öğretmenleri olarak panoya asıvereyim resimlerini şöyle...

İyi ki doğdun Ceylin!

Çocuk heyecanlanması hep aynı oluyor biliyor musunuz;

en heyecanlı oldukları gün, en mahcup oldukları gün,

en mutlu oldukları gün, en çok saklandıkları-kaygı dolu bir suratla dolaştıkları gün,

en çok hediye aldıkları gün, sanki her gün hediye alıyormuşcasına en rahat oldukları gün!

Aşmış küçük, ama upuzun güzellerden biri daha.. Ceylin!

Güzel ve daima mütebessim kızım,

iyi ki doğdun canım!

Geldi ve gitti Sonbahar!

Gecikmenin neresinden dönülse kar olur bilemem...

Bu bizim "sonbahar" temamızın aile katılımı etkinliği idi, kış geldi ama yazmasam olmaz :)

Senelerdir "sonbahar"ı 

Yağmaya başladı yağmurlar

Esmeye başladı rüzgarlar

Soğudu artık havalar

Döküldü güzel yapraklar

Gitti göçmen kuşlar

Geldi sonbahaaaar

şarkısıyla öğretiyorum.

Hem pratik, hem akılda kalıcı oluyor.

Bir de anne-baba-çocuk beraberliğinde yapılan "sonbahar mevsimi resmi"yle temamızı tamamlıyor, önümüzdeki mevsimlere doğru yol alıyoruz.

HANİMİŞ: Yaprak ağaç benim cücelerin proje çalışması

Onlar büyüdü!

Tabii büyüdüler,

kocaman oldular:

Tam 4 yaşındalar!

Artık anne-babalarından ayrı, kendi başlarınalar.

CD Kafalı Çocuk

Reyhan Cadısı CD'yi kağıda yatay olarak yapıştırmalarını ister; 1'den 20'ye sayana kadar hop işlem tamam.

Reyhan Cadısı "Hımmm bundan ne yapabiliriz acaba?" diyerek beyin fırtınasını başlatır; 1'den 20'ye sayana kadar hop bir milyoncuk fikir çıkar.

Reyhan Cadısı "bugün özgür olmadıklarını insan yüzü yapacaklarını" söyler, ama resmin kalanını tamamlamada özgürdürler; 1'den 20'ye sayana kadar hop işlem tamam.

Artık bu CD kafalara bakarken kaça kadar sayarsanız sayın,  seyretmelere doyulmaz :))

Oynayanları seyretmece oyunu

Biz ilk ve orta okul bünyesinde bir Eğlence Dünyasıyız.

Eğer hoplarken-zıplarken-kudururken-farkında olmadan kavramları bünyeye indirirken, velhasıl oynarken ilk ve orta okul öğrencilerinin bir tenefüsüne denk geldiysek eğer; manzaramız hep bu!

Camın arkasındaki özellikle sol taraftaki mini mini birlere çok üzülüyorum. Bu yasa çıkmasaydı onlar geçecekti   ipin altından, ipin üstünden, iki ipin arasından... Şimdi sadece uzaktan bakakaldılar, oyun kurmayı bilmiyor ki yavrular, tenefüste ne oynayacaklar; oynayanları seyretmece...

 

Dikkat yazılı var!

Şıışşşşşşşşşşş...

Büyük Yıldızlar veli paylaşım toplantısında duygularını kağıda aktarıyor...

Turşu Mevsimi

Ding! Dang! Dong!

Anasınıfları için geleneksel turşu sezonu açılmıştır!

Çalışkanlığını göstermeye pek meraklı her öğretmen gibi biz de yaptık elbette turşu; niye yapmayalım canım, sirkemiz mi eksik? 

Ama çocuklar sadece hazırlanan turşu iksirini kavanoza dökme işini sevdi doğruyu söylemek gerekirse. Bizde yalan yok. "Öyle ay çoook eğlendiler, bayıldılar, turşu diye turşu oldular halleri olmadı anlayacağınız.  Yedircem diye ödleri koptu, suratlar düştü. Ben de dedim ki "Annenize-babanıza hediye edeceksiniz bu turşuları. Akşam yemeğinde hapur hupur yiyecekler merak etmeyin." Aman nasıl sevindi yavrular. 

Sevgili Anne ve Sevgili Baba çocuklarınız kesinlikle sizi çok seviyor; kendi yemeyip yedirecek kadar, turşu yedirecek kadar. Artık siz neresinden bakarsanız :))

           Turşu yapmasını bilmeyen öğretmene yardımcı olan babanemize ve Dr. Oetker'e teşekkür ederiz. 

İyi ki doğdun Ayça!

En kirli etkinliklerden bile tırnağına boya sıçratmadan çıkan, 

en zor yap-bozu bile ilk defasında yapan, 

dakikada 5 kere "öğretmeniiiiim" diyen, 

güzel gülüşlü, 

çok süslü,

pek bilmiş, 

pek ciddi

pek öğretmen kızım Ayça 

iyi ki doğdun canım!

Hep böyle ışıl ışıl olman dileğiyle...

Picassolar bizim sınıfta!

"Yaratıcı sanat çalışması nasıl yapılır" madde madde açıklayayım efendim:

1) Pet şişe kapakları silikonla A4 kağıdına yapıştırılır.

2) Kağıtlar çocuklara dağıtılır.

3) "Burada ne görüyorsunuz minnak ressamlar?"diye sorulur.

4) Tayyihan'ın hemen "Göz görüyorum!" demesi üzerine, hepsi hepsi hepsi göz görür :))

5) İstediği renkteki pastel boyasını alan eline, başlar sadece gözleri olan resmi tamamlamaya...

6) Sonuç; "Rafael gibi resim çizmem dört senemi aldı, çocuk gibi çizmem ise ömrümü" diyen Picosso'yu yad ederek bak bak mutlu ol, bak bak gülümse, bak bak aşık ol eserleri karşınızda!

Neden öğretmenlik yapılır?

Kız kardeşim bizdeydi.

Yeni hayatımı beğenmediğini söyledi. İki yıllık ücretsiz izinden sonraki çalışma hayatımla yeniden şekillenen hayatımı kastediyordu.

"Sabah erkenden kalkıyor bir sürü iş yapıyorsun, okula gidiyor çalışıyorsun öğlen eve geliyor bir sürü iş daha yapıyorsun, oğlanla ilgileniyorsun, bir sürü iş daha ve yemek yapıyorsun, oğlanın işlemlerini tamamlayıp, kendine kalan zamanda da internetten çocuk gelişimi videoları izliyorsun!!!"

Evet söyledikleri doğru.

Farkındayım bunun; kendime kalan zamanı da çoğunlukla oğluma ve çocuklarıma dair okuma ve incelemelere ayırıyorum. Hiç bitmiyor okuyacaklarım; tam bitirdim dediğim noktada başka bir şey keşfetmiş oluyorum. Haydaaa bu sefer ona başlıyorum :)) Belki bunu gören birilerinin veya çoklarının kendime zaman ayırmıyorum diye bana acıması normaldir 

ama

şu bir gerçek;

en çok şu aşağıda gördüğünüz 17 miniği

ilk defa sinemaya-hem de gözlüklü sinemaya- götüren öğretmen olmayı seviyorum!

Neden mi öğretmenlik yapılır;

gece heyecandan uyuyamayıp, "Işıklar kapandığında, çok karanlık olcak mı?", "Korkarsam elimi tutar mısın", "Tam yakalayacaktım elimden kaçırdım deniz kaplumbağasını", "Öğretmenim çok güzeldiiiiii, gene gelelim miiii?" duyabilmek, boncuk gözlerdeki memnuniyeti görebilmek, cıvıltılarını hissedebilmek için tabii ki de...

Herkese nasip olmuyor bu...

Bu da benim mesleğimin en güzel tarafı işte!

Ankamall Cinemaxsimum Sinemaları'nda 

Sammy'nin Maceraları 2'yi gözlüklerle izlemiş pek mutlu Minik Yıldızlar görmektesinizdir.

Şakacı sonbaharın yağmuru, rüzgarı, fırtınası bizi durduramamıştır...

İyi Bayramlar!

Ben  hiç sevmedim ve hala da sevmiyorum; 

sanat etkinliklerinde

aman Kurban Bayramı geldi koyun pamuklayalım,

aman Ramazan Bayramı geldi şeker dolduralım,

aman yılbaşı geldi çorap asalım,

bizim bayramdan anladığımız bu;

herkese İYİ BAYRAMLAR!

Tüm çocukların, her sabah uyandıklarında yastıklarının altında onları bekleyen bayram hediyelerinin olması dileğiyle...